به نام تک مکانیک قلب های تصادفی

سلام   امیدوارم همتون  خوب خوب باشید

وقتی یک پرتقال را نگاه میکنی  حتی اگر تمام اطلاعات قبلی  خود را کنار بگذاری  به اعجابش پی میبری

و از آن  به آن که باید برسی  میرسی  (چه جمله ای!!)

از رنگ نارنجی که به صورت تعجب آوری زیباست  و دانه های  روی پوست پرتقال  که اگر با سوزنی  آنها را  بفشاری  آبی که  از آنها خارج میشود را خواهی دید.

کافیست خودت را بگذاری  جای اولین کسی که پرتقال دیده  اول آن را بو خواهی کرد و از بوی زیبایش اشتهایت باز شده واز روی  پوست آنرا گاز خواهی زد اما وقتی  طعم ناجور مایع داخل پوست  را متوجه شدی پرتقال بعدی را دیگر گاز نمیزنی.

بلکه سعی میکنی  زودتر  به داخلش برسی  اما چطور؟

با تمام  قدرت پاره اش میکنی و از رنگ نارنجی داخلش  تعجبت بیشتر میشود سعی میکنی داخلش را بخوری .

به راستی  یک پرتقال  از کجا آمده  ؟  چه کسی  این جور  ساختش .

ظاهر هر پرتقال  با پرتقال دیگر  متفاوت است  اگر دید نقاشانه  داشته باشی  به این نیز میرسی

ولی  آیا به این نیز فکر میکنی  که چه اعجاز  و  اعجابی در آن وجود دارد؟

صرف  نظر از تمام اطلاعات  غذایی  آن   تنها  با ظواهر  آن

چرا از یاد برده ایم   پرتقال را ؟پرتقال  یعنی خود  خدا

آنوقت است که دیگر نمیتوانی  پرتقال  را دوست نداشته باشی  چون حس میکنی رابطه  ای در درونت  با پرتقال  و آن  بالایی  برقرار است.  اگر دلت مثل پرتقال  صاف  باشد.

ودرست آنوقت است  که هرچیزی  را که مربوط به پرتقال است دوست خواهی داشت  و از آن لذت میبری  چون رابطه ای در ذهن توست با آنچه فطرتا دوست داری  اگر حتی  به خاطر این مسئله  تمام  زندگیت را نارنجی  کنی  دور از فطرت الهی تو نیست

و میتوانی با پرتقال به خدا نزدیک شوی

گفتم که بدانی  همین